Jakie są genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C i jak je określić?

Genom HCV (wirusa zapalenia wątroby typu C) zbadano po raz pierwszy na początku lat 90. Jednocześnie eksperci ustalili, że patogen należy do rodziny Flaviridae, której wirion reprezentowany jest przez jednoniciowy RNA, składający się z 10-12 tysięcy nukleotydów. Genom koduje poliproteinę, a po jej rozszczepieniu powstają białka N-strukturalne i C-niestrukturalne. Genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C zostały wyizolowane po ujawnieniu heterogeniczności niektórych regionów genomu.

W latach 90. powstała grupa ekspertów, która opracowała podstawowe zalecenia dotyczące systematyzacji izolatów patogenów na odrębne genotypy i podtypy różniące się sekwencją nukleotydów genomu. W efekcie ustalono, ile genotypów posiada wirus zapalenia wątroby typu C. Oznaczono je liczbami od 1 do 6 (zgodnie z rozpoznaniem odmiany), podtypy - literami łacińskimi (a, b, c, itp.). Odmiany HCV różnią się sekwencją nukleotydów genomu o 30–35%, podtypy - do 25%, a różnice w obrębie podtypu nie przekraczają 10%.

Niektóre typy są wszechobecne, inne na określonym kontynencie. HCV typu 1-3 występują najczęściej, w mniejszym stopniu 4, a 6 i 5 diagnozuje się głównie w południowej Afryce. Pod względem różnorodności podtypów dominują Azja i Afryka, co pozwoliło ekspertom zasugerować dwuośrodkowe pochodzenie wirusa zapalenia wątroby typu C - w Azji i Afryce.

  • Genotypy HCV
  • 1b i 1a
  • Genotyp 2
  • Genotyp 3
  • Genotyp 4, 5, 6
  • Mieszane genotypy
  • Leczenie

Nowoczesne metody badań biologii molekularnej umożliwiły ustalenie, że infekcja po raz pierwszy ujawniła się w Afryce w latach 500-600 ne. Uważa się, że do rozprzestrzeniania się wirusa przyczyniły się zwyczaje lokalnych plemion (tatuowanie, obrzezanie i inne manipulacje).

Za pierwszy uważa się najstarszy genotyp HCV, nieco później pojawił się szósty. Dalsze mutacje genomu pojawiły się, gdy infekcja rozprzestrzeniła się poza kontynent afrykański.

Do końca 2013 r. Liczba zidentyfikowanych podtypów wynosiła około 100, ponadto wykryto również rekombinowane szczepy wirusów. Dlatego obecnie pojawia się pytanie o alokację 7 genotypów HCV. Jednak ta odmiana nie została jeszcze zbadana..

Co to jest genotyp i jak go rozpoznać?

Struktura czynnika wywołującego zapalenie wątroby typu C jest w około 70% podobna. Pozostałe 30% genomu charakteryzuje się dużą zmiennością sekwencji budowy łańcucha nukleotydowego. Różnice te stały się podstawą do wyizolowania 7 odmian wirusa (siódma stała się znana dopiero kilka lat temu).

Ale mając główne podobieństwo, struktura genomu może również nieznacznie różnić się w ramach jednego genotypu, co było powodem definicji podtypów w ramach jednego gatunku HCV.

Dokładna identyfikacja rodzaju czynnika wywołującego chorobę odgrywa kluczową rolę w wyborze terapii zapalenia wątroby typu C. Niektóre genotypy mają tendencję do trwałego, opornego przebiegu, nawet przy przyjmowaniu nowoczesnych leków przeciwwirusowych o działaniu bezpośrednim. Inne typy charakteryzują się szybkim postępem i rozwojem nieodwracalnego uszkodzenia wątroby.

Badanie, które pomaga określić rodzaj wirusa HCV, jest głównym celem wyboru dalszego planu leczenia i jest integralną częścią środków diagnostycznych. Jak dowiedzieć się, który genotyp wirusa spowodował infekcję? W tym celu przeprowadza się analizę genotypowania, którą przeprowadza się metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR).

Aby przeprowadzić genotypowanie, pacjentowi proponuje się oddanie krwi z żyły, wyłącznie na pusty żołądek. Samo badanie przeprowadza się w ciągu 1-5 dni.

Zarażeni ludzie pytają, czy genotyp HCV zmienia się w trakcie leczenia. Eksperci twierdzą z przekonaniem, że taki rozwój choroby jest niemożliwy. Dlatego konieczne jest jednorazowe oddanie krwi do genotypowania metodą PCR. Niezwykle rzadko lekarze przepisują drugie badanie. Jest to konieczne w przypadku uporczywego utrzymywania się infekcji i braku efektu terapii..

Jakie są genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C i ich rozpowszechnienie

Teoria o tym, jakie genotypy HCV są oparte na teorii niejednorodności czynnika wywołującego infekcję, a mianowicie na określeniu specyficznych zmian w sekwencji nukleotydów regionów genomu - rdzeni, E2 i izolatów wirusa.

  • Genotyp 1
  • Genotyp 3

Współczesna klasyfikacja czynników wywołujących wirusowe zapalenie wątroby typu C jest następująca:

Eksperci są przekonani o istnieniu siódmego genotypu wirusa, ale jego struktura, a także metody leczenia nie są w pełni poznane..

Wirus zapalenia wątroby typu C pierwotnie pochodzi z Afryki. W latach 1906-1960. Rozwój globalnej epidemii zbiegł się z początkiem ery podróży. Szybki wzrost infekcji 1b przed wczesnymi latami 80. XX wieku jest ściśle związany z używaniem narzędzi wielokrotnego użytku podczas zabiegów medycznych podczas wojny. Rozprzestrzenianie się podtypu 1a w krajach Ameryki, Europy, Anglii i Australii wynika, zdaniem ekspertów, z „mody” na dożylne podawanie leków psychotropowych, a także transfuzje krwi.

Spowolnienie wzrostu liczby zakażonych nastąpiło jeszcze przed 1989 rokiem, co wiąże się z wprowadzeniem technologii sprawdzania materiału dawcy, początkiem stosowania sterylnych narzędzi jednorazowego użytku. Większość podtypów genotypu 1 HCV wyizolowanych w Kamerunie.

Uważa się, że rozprzestrzenianie się genotypu 2 jest ściśle związane z rozwojem handlu niewolnikami. Ponad 17 milionów ludzi zostało przetransportowanych z krajów afrykańskich na kontynent amerykański. Stwierdzono, że wiele infekcji na Karaibach miało miejsce między 1700 a 1850 rokiem. W połowie XIX wieku wirus przedostał się do Holandii, a następnie do licznych kolonii. W tym samym czasie choroba dotknęła również Francję. Ponadto od 1900 do 1960. infekcja wystąpiła głównie podczas przetaczania krwi, później - w wyniku stosowania wspólnych strzykawek u osób uzależnionych od narkotyków.

Uważa się, że podtyp 3a po raz pierwszy pojawił się w krajach europejskich podczas I wojny światowej, podczas aktywnych ruchów ludności z Azji. Istnieje teoria o przenikaniu choroby z Wielkiej Brytanii, dokąd HCV sprowadzono z Indii. Największą różnorodność podtypów (a - k) obserwuje się wśród ludności Azji, ale najprawdopodobniej HCV przybył do tych krajów z Afryki przed podróżami Vasco da Gamy.

W przeciwieństwie do 1–3 genotypów zapadalność 4–6 gatunków nie osiągnęła progu epidemii. Obecnie zdecydowana większość przypadków takich odmian HCV jest zarejestrowana w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej, ale w ostatnich latach ze względu na politykę tolerancji i aktywną migrację coraz częściej pojawiają się one we Francji i Belgii.

Rekombinowane podtypy

Genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C mają tendencję do rekombinacji w obrębie genomu. W ten sposób pojawiają się odmiany o zasadniczo nowych właściwościach..

Obecnie znane:

  • RF2k / 1b;
  • RF2i / 6p;
  • RF2b / 1b_1;
  • RF2 / 5;
  • RF2b / 6w;
  • RF2b / 1a;
  • RF2b / 1b_2 (3, 4).

Określony rodzaj wirusa bezpośrednio wpływa na długość życia człowieka, taktykę terapii lekowej. Nowoczesne leki przeciwwirusowe umożliwiają pełne leczenie zarówno określonego genotypu, jak i kilku naraz. Częściej jednak spektrum ich działania rozciąga się na 1-4 genotypów.

Na podstawie obrazu klinicznego prawie niemożliwe jest określenie, czym różnią się odmiany HCV. Dlatego konieczne są dogłębne badania i przejście niektórych testów diagnostycznych..

Odmiany pierwszego genotypu: 1b i 1a

Genotypy 1b HCV występuje najczęściej w krajach WNP. 1a jest częściej diagnozowana u Amerykanów. Odmiana 1a jest trudniejsza w leczeniu, bardziej podatna na rozwój oporności, ale 1b staje się przewlekła w prawie 80% przypadków. Rozwój raka wątrobowokomórkowego jest związany z tymi podtypami, dlatego HCV jest śmiertelnie niebezpieczny dla pacjenta, biorąc pod uwagę „wymazany” obraz kliniczny choroby..

Praktyczne spektrum wpływu wszystkich obecnie istniejących bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych obejmuje wszystkie podtypy pierwszego genotypu HCV. W przypadku braku współistniejących chorób i marskości wątroby zazwyczaj wystarczający jest trzymiesięczny cykl leczenia.

Genotyp wirusa zapalenia wątroby typu C 2

Istnieje wiele podtypów HCV typu 2, ale ten typ zakażenia jest uważany za dość łagodny. Postęp choroby jest powolny, ostra postać jest łatwo tolerowana (pod warunkiem, że pacjent ma odpowiednią odpowiedź immunologiczną).

Drugi genotyp HCV występuje głównie w Azji, Stanach Zjednoczonych i rzadziej w Europie. Skuteczność terapii przekracza 90%, nawroty praktycznie nie są rejestrowane przez cały okres obserwacji pacjentów (od 2 do 5 lat). Z reguły genotyp 2 wirusa zapalenia wątroby typu C jest wykrywany przypadkowo podczas badania lekarskiego, profilaktycznego badania krwi.

Genotyp 3

Trzeci genotyp wirusa jest dość powszechny w Rosji i krajach europejskich. Uważa się, że główną drogą zakażenia są niesterylne strzykawki, dlatego ten typ jest szeroko rozpowszechniony wśród defaworyzowanych społecznie kategorii populacji..

Genotyp 3 charakteryzuje się szybkim, szybkim rozwojem. U pacjentów rozpoznaje się postępujące stłuszczenie wątroby, ciężkie zwłóknienie i szereg innych objawów pozawątrobowych, w tym autoimmunologiczne zmiany narządów wewnętrznych, naczyń krwionośnych i tkanki łącznej. Ilu pacjentów z rozpoznaniem genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C 3 żyje, zależy od współistniejących patologii.

Jednocześnie ta odmiana nie jest podatna na przewlekły przebieg i dobrze nadaje się do terapii lekowej. Czas trwania przyjmowania leków wynosi zwykle sześć miesięcy, pozytywny wynik odnotowuje się u ponad 80% pacjentów.

Genotypy 4, 5, 6

Odmiany 4-6 wirusowego zapalenia wątroby typu C praktycznie nie występują w Rosji i innych krajach byłego ZSRR. Genotypy 4-6 rozpoznaje się u mieszkańców Azji i kontynentu afrykańskiego. Dlatego też krajowi hepatolodzy mają ograniczone doświadczenie w leczeniu takich postaci choroby. Jednak zgodnie z zagranicznymi badaniami klinicznymi, główne schematy leczenia, które obejmują połączenie dwóch bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych (prawdopodobnie obejmujących rybawirynę i / lub interferon w protokole), mogą przynieść wyzdrowienie w ciągu 12-24 tygodni. W ten sposób genotyp 4 HCV jest wyleczony u 80–90% pacjentów.

Mieszane genotypy

Pojęcie mieszanych genotypów praktycznie nie jest stosowane w oficjalnej medycynie. Jak dotąd nie odnotowano przypadków zmiany genotypu ustalonego na początku leczenia. Lekarze dopuszczają mutacje w obrębie jednego gatunku, co komplikuje terapię, wymaga wydłużenia czasu leczenia, sugeruje dodanie do głównych leków interferonu i / lub rybawiryny. Możliwe są przypadki jednoczesnego zakażenia kilkoma odmianami HCV, ale w praktyce taki przebieg choroby jest niezwykle rzadki..

Genotypowanie wirusa: najdokładniejsza analiza genotypu

Biorąc pod uwagę rozwój nowoczesnych technologii laboratoryjnych, lekarze nie stają już przed pytaniem, jak na podstawie analizy określić genotyp. Genotypowanie odbywa się za pomocą łańcuchowej reakcji polimerazy i jest przeprowadzane po jakościowym potwierdzeniu zakażenia (wykrycie HCV RNA we krwi).

Istnieje kilka sposobów identyfikacji rodzaju HCV:

  • PCR ze starterami specyficznymi dla genotypu i podtypu przy użyciu określonych systemów testowych, podczas gdy najbardziej zmienny region genomu jest wybierany do amplifikacji (wykonywany najczęściej);
  • PCR przez hybrydyzację z określonymi oligonukleotydami;
  • Metoda PCR do analizy polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych, poziom ufności przekracza 95%;
  • PCR poprzez sekwencjonowanie w toku badań określa się sekwencję budowy łańcucha nukleotydowego regionów genomu. W ten sposób można zsekwencjonować cały genom wirusa, ale częściej analizuje się interesujące regiony zmienne..

Sama analiza genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C jest przeprowadzana za pomocą bardzo czułych importowanych systemów testowych, a uzyskane wyniki są wprowadzane i przetwarzane za pomocą specjalnego programu na komputerze..

Koszty badań są wysokie, a niektóre laboratoria oferują więcej niż jeden test. Pacjent może zdecydować się na identyfikację najczęstszych typów HCV (np. Pierwszy, trzeci i czwarty itp.). Jednak eksperci zalecają wykonanie rozszerzonego genotypowania wirusa, które przeprowadza się dla wszystkich znanych dotychczas typów i podtypów (z wyjątkiem 7). Minimalizuje to ryzyko błędu i zwiększa prawdopodobieństwo szybkiego uzyskania SVR..

Jaki jest najniebezpieczniejszy genotyp

Nasilenie patologii jest związane z wieloma czynnikami, do których należy „praca” ludzkiego układu odpornościowego (znane są przypadki samoleczenia), stan wątroby, obecność lub brak patologii autoimmunologicznych, HIV itp. Dlatego nawet doświadczonym lekarzom trudno jest odpowiedzieć na pytanie, który genotyp zapalenia wątroby typu C jest najbardziej niebezpieczny..

Schemat IFN + rybawiryna ma wiele przeciwwskazań, więc pojawienie się leków przeciwwirusowych rozszerzyło krąg pacjentów leczonych z powodu zakażenia HCV. Ale w przypadku niektórych chorób i zespołów leczenie jest ograniczone, co jest obarczone poważnymi konsekwencjami, niezależnie od rodzaju wirusa.

Jednak zgodnie ze statystykami klinicznymi i wynikami badań genotypy / podtypy HCV 1b i 3a są uważane za najbardziej niekorzystne pod względem rozwoju..

W pierwszym przypadku (bez terminowego i prawidłowo dobranego leczenia) prawdopodobnie:

  • szybkie przejście do przebiegu przewlekłego;
  • pojawienie się oporności na terapię;
  • rozwój raka wątrobowokomórkowego.

HCV 3a jest obarczona szybkim postępem, zaburzeniami profilu lipidowego i powikłaniami naczyniowymi. Co więcej, objawy takich zmian patogenetycznych mogą pojawić się wcześniej niż wątrobowe objawy zapalenia wątroby typu C typu 3a..

Który genotyp najlepiej reaguje na leczenie

Zakażenie HCV rozpoznane we wczesnych stadiach zakażenia, gdy ustali się minimalne miano wirusa, jest łatwiejsze do wyleczenia. Ale odpowiadając na pytanie, który genotyp zapalenia wątroby typu C jest najlepiej leczony, eksperci nazywają drugi typ. Do terapii wymagana jest również kombinacja co najmniej dwóch bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych, ale w przypadku drugiego typu wystarczy 12 tygodni, aby uzyskać pozytywny wynik i stabilną odpowiedź wirusologiczną. Ale nawet najłagodniejszy typ HCV wymaga dokładnej diagnozy i przestrzegania wszystkich zaleceń lekarza dotyczących przestrzegania dawkowania leków, schematu i czasu stosowania..

Cechy terapii w zależności od rodzaju HCV

Obecnie terapia HCV opiera się na bezpośrednio działających lekach przeciwwirusowych:

Ponieważ leki z tej klasy nie są stosowane w monoterapii, opracowano leki skojarzone, aby ułatwić leczenie. Zamiast 2 tabletek pacjent musi wypijać tylko 1 tabletkę dziennie.

Najczęstszym schematem leczenia jest Sofosbuvir + Daclatasvir, połączenie dowolnego typu HCV.

W takim przypadku schemat dawkowania i schemat stosowania są następujące:

Różnorodność HCVSchemat stosowania Sofosbuvir i Daklatasvir (SOF + DAK)
Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu C (1-6)8 tygodni
1a (bez wcześniejszego leczenia)12 tygodni
1a (w przypadku braku wyniku z poprzedniej terapii)12 tygodni + rybawiryna lub 24 tygodnie SOF + DAK
2, 3 (pierwotna manifestacja)12 tygodni
3 (forma odporna)12 tygodni + rybawiryna lub 24 tygodnie SOF + DAK
4-6 (pierwsza zidentyfikowana)12 tygodni
4-6 (stabilna forma)12 tygodni + rybawiryna lub 24 tygodnie SOF + DAK
Wyrównana marskość wątroby (1-6)Schemat jest taki sam
1, 2, 4–6 (z umiarkowanie ciężką niewyrównaną marskością wątroby)12 tygodni + rybawiryna
3 (z umiarkowanie ciężką niewyrównaną marskością wątroby)24 tygodnie + rybawiryna
1–6 z uszkodzeniem wątroby (jeśli istnieją przeciwwskazania do rybawiryny)24 tygodnie
1–6 z ciężkim uszkodzeniem wątrobyJeśli przed przeszczepem jest mniej niż sześć miesięcy, leczenie jest objawowe. Jeśli więcej niż 6 miesięcy - terapia jest prowadzona zgodnie z ustalonym schematem
Nawrót (1, 2, 4-6)12 tygodni + rybawiryna
Nawrót (3)24 tygodnie + rybawiryna
Nawrót (w przypadkach, gdy rybawiryna jest przeciwwskazana)24 tygodnie

W pierwszym, najgorszym rokowaniu, stosuje się gatunki HCV, stosuje się również inne schematy terapii przeciwwirusowej. To:

  • Parytaprewir / Ritonawir + ombitaswir + Dasabuwir (nazwa handlowa Vieira Pak);
  • Sofosbuvir + Simeprevir (z uporczywym przebiegiem lub obecnością współistniejącej marskości wątroby, dodaje się rybawirynę);
  • Daclatasvir + Asunaprevir.

Dawkowanie leków przeciwwirusowych o działaniu bezpośrednim jest standardowe - jedna tabletka dziennie. U większości pacjentów działania niepożądane albo nie występują, albo są łagodne. Najczęściej pacjenci skarżą się na nudności, osłabienie, bóle głowy i uczucie chronicznego zmęczenia.

Od 2017 roku w protokole leczenia pojawiają się zalecenia dotyczące monitorowania skuteczności terapii. W tym celu do oceny obciążenia wirusologicznego - zawartości HCV RNA we krwi stosuje się metodę PCR. Analizę przeprowadza się po 2, 4, 12 i dodatkowo po 24 tygodniach (z odpowiednim czasem trwania leczenia). Ostateczna ocena następuje po 48 tygodniach, wynik negatywny wskazuje na SVR.

Kryteria usunięcia pacjenta z obserwacji ambulatoryjnej to:

  • fizjologiczny poziom ALT;
  • niewykrywalna ilość RNA wirusa we krwi (PCR z czułością mniejszą niż 15 IU / ml).

W przypadku marskości wątroby monitoruje się stan pacjenta w celu wczesnego wykrycia ewentualnego raka wątrobowokomórkowego. Co sześć miesięcy wykonuje się badanie USG wątroby i analizę zawartości α-fetoproteiny. Wskazaniami do dodatkowego badania jest obecność jednorodnej formacji w wątrobie i wzrost stężenia α-fetoproteiny o półtora raza i więcej w stosunku do początkowego poziomu..

Wiedza specjalistów o zmienności genetycznej RNA czynnika wywołującego wirusowe zapalenie wątroby typu C pozwoliła wyjaśnić przetrwanie wirusa, unikanie odpowiedzi immunologicznej, częste przypadki przewlekłości oraz trudności w terapii. Dalsze badania genomu HCV stanowią podstawę do opracowania szczepionek profilaktycznych i stworzenia skuteczniejszych środków terapeutycznych.

Obecnie odsetek wyleczeń z HCV wynosi ponad 96% (SVR utrzymuje się przez 48 tygodni lub dłużej). Ale przeniesiona patologia nie chroni przed ponownym zakażeniem, a rokowanie w tej postaci choroby jest znacznie gorsze.

Genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C.

Odkryty w 1989 roku wirus zapalenia wątroby typu C co roku zabija życie milionów ludzi na naszej planecie. Dziś ten niezwykle podstępny i niebezpieczny wirus jest na równi z chorobami takimi jak AIDS, kiła i rak. I chociaż współczesna medycyna poczyniła znaczne postępy w badaniach wirusa, jego etymologii i drogach przenoszenia, szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C nie została jeszcze opracowana, a leczenie tej choroby jest bardzo trudne i kosztowne..

Czynnikiem sprawczym jednej z najgorszych chorób na świecie jest wirus HCV, który charakteryzuje się dużą zmiennością i mutacjami. Niewiele osób wie, że patogen HCV to cały kompleks wirusów, które są klasyfikowane według różnych cech..

Pomimo faktu, że we współczesnej medycynie odkryto już 11 genotypów wirusowego zapalenia wątroby typu C, Światowa Organizacja Zdrowia rozpoznaje tylko 6 głównych szczepów.

Jakie są genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C.?

Genotypy to typy wirusów, które różnią się między sobą zestawem genów. Mogą mieć własne podtypy (quasi-typy), które ze względu na niestabilny materiał genetyczny nieustannie mutują i mutują.

Genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C są tradycyjnie oznaczane numerami od 1 do 6, są nierównomiernie rozmieszczone na całym świecie i mają dużą liczbę podtypów.

Według statystyk uzyskanych przez WHO z różnych krajów świata, genotypy 1-3 odnotowano we wszystkich zakątkach naszej planety, natomiast genotyp 4 najczęściej występował w Ameryce Północnej, a genotyp 6 - w Afryce Południowej..

Co ciekawe, w ostatnich latach obserwuje się tendencję do wzrostu poziomu dystrybucji genotypu 2 i spadku poziomu quasi-typu 1c.

W około 9% przypadków we krwi pacjentów rozpoznaje się więcej niż jeden typ wirusa HCV. W tym przypadku mówią o mieszanym genotypie zapalenia wątroby typu C..

Genotyp 1

Genotyp 1 ma podtypy a, b, c. Występuje na całym świecie, ale jest szczególnie rozpowszechniony w krajach byłego ZSRR..

W Rosji, na Ukrainie i Białorusi najbardziej rozpowszechnione są podtypy 1a i 1b.

Spośród wszystkich podgatunków 1b jest najstraszniejszy, ponieważ w 90% przypadków staje się przewlekły, co grozi licznymi powikłaniami..

Jak pokazuje praktyka medyczna, prawie jedynym skutecznym sposobem leczenia jest stosowanie interferonu z rybawiryną. Według statystyk skuteczność tego schematu leczenia może osiągnąć pozytywny wynik w 50% przypadków. W takim przypadku czas trwania leczenia quasi-typów 1a i 1b wynosi co najmniej 48 tygodni..

Sukces terapii zależy od następujących czynników:

  • Czas trwania choroby. W przypadku pacjentów, których choroba ma więcej niż pięć lat, rokowanie jest rozczarowujące. W tym przypadku leczenie farmakologiczne jest bardzo trudne, a czas jego trwania znacznie się wydłuża..
  • Ilość wirusa we krwi. Im mniejsze obciążenie wirusem organizmu człowieka, tym skuteczniejsza jest terapia.
  • Przestrzeganie prawidłowego stylu życia. Rzucenie alkoholu i innych złych nawyków, a także przestrzeganie prawidłowego odżywiania i diety, znacznie zwiększa szanse na wyzdrowienie..

Genotyp 2

Ma podtypy a, b, c. Jest szeroko rozpowszechniony na całym świecie, jednak w przeciwieństwie do innych genotypów jest znacznie mniej powszechny, charakteryzuje się niską wiremią i powolnym przebiegiem procesu zapalnego. W przypadku rozpoznania wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 2 powikłania są niezwykle rzadkie, a powrót do zdrowia następuje w 90% przypadków. Dlatego często nazywa się go „oszczędzającym”.

Leczenie przeprowadza się za pomocą połączonego spożycia interferonu i rybawiryny. Skuteczność terapii obserwuje się również w przypadku stosowania leków o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym - Sofosbuvir, Daklatasvir, Ledipasvir.

Genotyp 3

Ma podtypy a i b. Występuje na całym świecie, ale najbardziej rozpowszechniony jest na terytorium krajów byłego ZSRR. Ponadto wiele przypadków infekcji odnotowano w Australii i Azji Południowej..

Wirusowe zapalenie wątroby typu C genotypu 3 można leczyć za pomocą nowej generacji leków przeciwwirusowych. Badania pokazują, że najskuteczniejsze jest stosowanie ryboflawiny w połączeniu z interferonem. Naukowcy zauważają również, że quasi-typ 3a dobrze reaguje na leczenie lekami takimi jak Vero-Ribavirin i Interal.

Jeśli genotyp 3 zapalenia wątroby typu C nie jest leczony, mogą wystąpić niebezpieczne komplikacje. Przede wszystkim mówimy o takich komplikacjach:

  • Zwłóknienie wątroby. Według badań szwajcarskich naukowców zwłóknienie wątroby obserwuje się najczęściej u pacjentów z zapaleniem wątroby typu quasi typu 3a. I chociaż dziś nie ma leków, za pomocą których można całkowicie pokonać chorobę, dzięki terminowemu leczeniu procesy patologiczne w wątrobie można zawiesić na wiele lat.
  • Stłuszczenie. Zauważono, że u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C o genotypie 3 stłuszczenie rozwija się w 70% przypadków.

Genotypy 4, 5, 6

Genotyp 4 ma największą liczbę quasi-typów (a, b, c, d, e, f, h, i, j) i najczęściej występuje w Afryce Północnej, głównie w Egipcie. Piąty i szósty genotyp mają tylko jeden quasi-typ - 5a i 6a. Co więcej, jeśli 5a przeważa w Afryce Południowej, to 6a jest szeroko rozpowszechnione w Azji.

Genotypy 4, 5, 6 są słabo poznane, ale wiadomo, że infekcja następuje przez krew lub podczas stosunku płciowego bez zabezpieczenia.

Dlaczego musisz określić genotyp?

Genotypowanie (genotyping) jest jednym z najważniejszych testów stosowanych w diagnostyce wirusowego zapalenia wątroby typu C..

Główne zadania genotypowania to:

  • określenie schematu leczenia, wybór leków, ich dawkowanie;
  • przewidywanie przebiegu choroby i skuteczności wybranej terapii;
  • przewidywanie czasu trwania leczenia.

Nowoczesne technologie medyczne pozwalają z maksymalną dokładnością określić genotyp zapalenia wątroby typu C. W tym celu wykorzystuje się wyniki badań krwi i osocza..

Najskuteczniejsze metody genotypowania wirusowego zapalenia wątroby typu C w badaniu krwi i osocza pacjenta to:

  • bezpośrednie sekwencjonowanie;
  • reakcja łańcuchowa polimerazy;
  • odwrotna hybrydyzacja z sondami membranowymi.

Wielu pacjentów zadaje pytanie, gdzie wykonać badanie na genotyp zapalenia wątroby typu C. Jeśli mówimy o powszechnych genotypach 1-3, to dziś takie badania prowadzą prawie wszystkie lokalne laboratoria (Invitro itp.). Jeśli nie udało się rozpoznać genotypu HCV i konieczne jest dodatkowe oddanie krwi dla określonych szczepów 4-6, badania prowadzone są w wyspecjalizowanych ośrodkach zlokalizowanych w dużych miastach.

Leczenie zapalenia wątroby typu C indyjskimi lekami

Na początku XXI wieku. medycyna dokonała ogromnego przełomu w leczeniu zapalenia wątroby typu C. Odkryto nowe analogi leków przeciwwirusowych - indyjskie leki generyczne, które mają bezpośredni wpływ na wirusa HCV i przyczyniają się do całkowitego wyleczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C prawie wszystkich genotypów.

Wśród takich leków są MyHep, SoviHep, Virso, Ledifos, Hepsinat-LP, Nadtak.

Przeważnie recenzje indyjskich narkotyków są pozytywne. Oto, co piszą na forach w Internecie.

Zatem określenie genotypu WZW C jest niezbędną miarą leczenia WZW C, ponieważ dobór metod terapii, czas jej trwania i wynik zależy od wyników genotypowania..

Genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C to poważna choroba, która wymaga szybkiej diagnozy i kompetentnego leczenia. W przeciwnym razie pojawiają się komplikacje, które pogarszają standard życia pacjenta. Głównym czynnikiem skutecznej walki z chorobą jest dobrze opracowany plan leczenia. Aby to zrobić, konieczne jest określenie genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C. Z reguły człowiek jest nosicielem tylko jednego gatunku. Jednak w praktyce zdarzają się przypadki, gdy organizm zawiera dwa genotypy. W takim przypadku lekarz przepisze leczenie, które będzie zawierało indywidualny schemat..

Rodzaje genotypów wirusa zapalenia wątroby typu C.

Obecnie istnieje ich 11 odmian, choroba jest uważana za wyjątkowo mutagenną. Pierwszych 5 typów jest ważnych dla diagnozy. W szczególności podtypy: 1a, 1b, 2a, 2b, 3a.

Najniebezpieczniejszym z gatunków jest pierwszy genotyp. W takim przypadku prawdopodobieństwo wyzdrowienia nie przekracza 50%. To jest niska liczba. Ma również najdłuższy czas trwania terapii, który wynosi co najmniej 48 tygodni. Pacjenci, w których ciele znajduje się ten typ wirusa, powinni uważnie podchodzić do realizacji zaleceń lekarskich i uważnie monitorować stan swojego zdrowia..

Najskuteczniejszą walkę lekarze obserwują w przypadku genotypów 2 i 3. Są łatwiejsze w leczeniu niż inne. Szansa na wyzdrowienie wynosi 80%. Czas leczenia jest o połowę krótszy w porównaniu z genotypem 1.

Pierwsze trzy gatunki rozpowszechniły się na całym świecie. Na terenie Europy Wschodniej i Zachodniej najczęściej odnotowuje się przypadki zapalenia wątroby z wirusami o genotypach 1 i 2. W Ameryce gatunki 1a i 1b są powszechne. Mieszkańcy krajów afrykańskich cierpią na zapalenie wątroby genotypu 4.

Mieszkańcy Federacji Rosyjskiej mają niezwykłe statystyki. Wirus 1b jest utrwalony we krwi około 50% pacjentów, 20% - 3a, 10% - 1a, 5% - 2.

Każda z odmian ma swoje własne cechy, które wpływają na przebieg choroby. Dlatego przy postawieniu diagnozy konieczne jest szybkie przeprowadzenie badań w celu określenia genotypu. Odbywa się w wyposażonych laboratoriach.

Po co określać genotyp

Genotyp jest określany w celu opracowania właściwego przebiegu terapeutycznego i określenia wymaganej dawki leku. Od tego zależy przyszły stan pacjenta, powrót do pełnoprawnego zdrowego życia poprzez osiągnięcie remisji choroby. Międzynarodowa praktyka medyczna uznaje przygotowanie schematu leczenia każdej choroby za najważniejsze zadanie jej zwalczania. Brak jasnego planu terapeutycznego prowadzi do powikłań i śmierci.

Tak więc, jeśli we krwi pacjenta zostanie wykryte zapalenie wątroby typu C, konieczne jest natychmiastowe przeprowadzenie badania jego genotypu..

W zależności od rodzaju genotypu przepisywany jest indywidualny kurs terapeutyczny, który obejmuje różne metody zwalczania wirusowego zapalenia wątroby typu C. Wśród nich stosowanie leków, fizjoterapia, terapia ruchowa. Ponadto stosują specjalną dietę, a czasem - metody tradycyjnej medycyny. Zestawione schematy leczenia różnią się czasem trwania.

Terapia jest zalecana z uwzględnieniem wielu innych czynników. Pomiędzy nimi:

Im młodszy pacjent, tym większe szanse na szybki powrót do zdrowia

  • Wiek pacjenta. Im młodszy pacjent, tym większe szanse na szybki powrót do zdrowia..
  • Podłoga. Według statystyk ciało kobiety jest znacznie łatwiejsze w leczeniu niż mężczyzna.
  • Obecność współistniejących chorób, które znacznie komplikują proces gojenia i wymagają konsultacji i nadzoru odpowiednich specjalistów.

Ponadto genotyp zapalenia wątroby typu C wpływa na złożoność przebiegu choroby. Dzięki jego definicji możliwe staje się zidentyfikowanie sposobów zwalczania klinicznych objawów choroby u konkretnego pacjenta.

Genotyp wirusa zapalenia wątroby typu C określa się raz. Jednak w przypadku reinfekcji procedurę powtarza się, ponieważ niektórzy pacjenci mogą być nosicielami różnych gatunków. Ale jeden z nich jest zawsze dominujący.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C mutuje i zmienia się regularnie. Staje się to przyczyną pojawienia się nowych podtypów, co spowalnia i komplikuje przygotowanie planu leczenia i ogólnie proces terapeutyczny. Konieczne staje się ciągłe tworzenie nowych szczepionek i prowadzenie złożonych badań. Współczesne osiągnięcia naukowe w dziedzinie wirusowego zapalenia wątroby typu C mają ogromny potencjał. Czołowi naukowcy z dziedziny hepatologii prowadzą aktywne badania, które następnie posłużą jako podstawa do stworzenia nowych, skutecznych szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C o różnych genotypach. Na podstawie tych osiągnięć tworzone są ulepszone kursy terapeutyczne, pojawiają się nowe sposoby zwalczania choroby..

Metody oznaczania

Istnieją różne metody określania genotypu HCV. Różnią się one specyfiką, ale każdy z nich jest skuteczny i aktywnie wykorzystywany w medycynie..

  1. Analiza immunologiczna (w skrócie ELISA). Jest to bardzo czuła metoda laboratoryjna. Metoda opiera się na specyficznej reakcji antygen-przeciwciało. ELISA został opracowany w oparciu o aktualne trendy naukowe z zakresu immunologii, chemii i fizyki. Uważana jest za jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin enzymologii. ELISA jest bardzo rozpowszechniona i popularna, co wynika z jej demokratycznego kosztu, możliwości tworzenia kaskadowych systemów do zwiększania sygnałów chemicznych, a także prostych metod rejestracji. Wyróżnia się zwiększoną stabilnością odczynników. Oprócz medycyny ELISA jest stosowana w różnych sektorach przemysłu, rolnictwa i mikrobiologii. Staje się podstawą do pracy naukowej, rozwoju i badań w dziedzinach chemii, biologii, hepatologii. Test ELISA ma ogromne znaczenie dla dzisiejszej dziedziny - ochrony środowiska. Jeżeli gabinet jest dobrze wyposażony i dostępne są odczynniki niezbędne do analizy, przygotowanie wyniku zajmie około 24-48 godzin od momentu pobrania krwi. W sytuacjach wymagających pilnego określenia genotypu okres ten można skrócić do 2-3 godzin. Interpretacji wyników testu powinien dokonywać wyłącznie kompetentny lekarz. Ta metoda jest kosztowna w porównaniu z innymi metodami określania genotypu..
  2. PCR to metoda laboratoryjna polegająca na jednoczesnej amplifikacji. Do oznaczania ilościowego stosuje się dwa sposoby - barwniki fluorescencyjne interkalujące w dwuniciowe cząsteczki DNA i zmodyfikowane oligonukleotydy (sondy DNA), które fluoryzują po hybrydyzacji z komplementarnymi regionami DNA. Zalety tego podejścia obejmują wysoką czułość, wszechstronność i dokładność. Wynik jest gotowy w ciągu 5-7 godzin od momentu pobrania krwi. Metoda charakteryzuje się stosunkowo niskim kosztem. Krew należy oddawać wyłącznie na pusty żołądek. Jest to dość pouczająca metoda określania genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C. Metoda ta jest popularna w różnych dziedzinach medycyny. Dekodowanie analizy PCR, oprócz określenia genotypu, pozwala wykryć obecność chorób grzybiczych, wirusów brodawczaka ludzkiego, komórek rakowych, zakażeń HIV i AIDS.
  3. Immunoblotting (immunoblotting) to specyficzna, bardzo czuła metoda, która służy do potwierdzania niepewnych wyników analiz pacjentów, uzyskiwanych za pomocą RPHA lub ELISA. Materiałem badawczym jest surowica lub osocze krwi. Do badań na jednym pasku potrzebujesz 1,5-2 ml krwi lub 15-25 μl surowicy. Ta metoda jest znacznie dokładniejsza niż ELISA. Uważana jest za jedną z najbardziej wyrafinowanych i doskonałych nowoczesnych metod. Przygotowanie wyników zajmuje zwykle od 1 do 10 dni. Enzymatyczny test immunologiczny ma stosunkowo niski koszt, dlatego jest niedrogi i popularny.

Metody te pomagają prawidłowo zidentyfikować genotypy wirusa. Procedura ma kluczowe znaczenie przy sporządzaniu planu leczenia choroby. Sukces walki z chorobą zależy od umiejętności i optymalności schematu terapeutycznego: zatrzymania rozwoju procesów patologicznych, utrzymania normalnego stanu tkanki wątroby, wyeliminowania pojawiania się powikłań. Genotyp wirusa determinuje również czas trwania leczenia i dawkowanie leków. Tradycyjnie organizm ludzki zawiera jeden genotyp wirusa, ale zdarzają się przypadki, gdy mogą istnieć dwie odmiany. Ponowna diagnoza jest z reguły przeprowadzana z wtórną infekcją. Jest to również wymagane do ustalenia optymalnego planu terapeutycznego, który jest opracowywany w oparciu o cechy genotypu wirusa..

Rodzaje i oznaki genotypów wirusa zapalenia wątroby typu C.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest jedną z najpoważniejszych patologii, ponieważ przez długi czas może przebiegać prawie niezauważalnie przez pacjenta. Często jest diagnozowany przypadkowo lub na etapie, gdy organizm doznał już poważnej szkody. Choroba ma wiele genotypów, które mają własne podgrupy i terytoria dystrybucji. Każdy ma własne charakterystyczne cechy, objawy, czynniki ryzyka.

Ogólne informacje o chorobie

Patologia ma charakter wirusowy i jest niebezpieczna, ponieważ patogen jest w trwałym stanie mutagennym. Odporność nie ma czasu na wytworzenie przeciwko niej przeciwciał, dlatego wirusowe zapalenie wątroby typu C ma tak destrukcyjny wpływ na wątrobę. Ale według statystyk 15% pacjentów na całym świecie było w stanie pokonać chorobę dzięki siłom własnego ciała. W przeciwnym razie zapalenie wątroby przerodzi się w poważniejsze stany, takie jak marskość wątroby lub obrzęk.

Czynnikiem sprawczym jest flawiwirus, który nie żyje poza organizmem ludzkim. W organizmie zaczyna się nieustannie zmieniać, mutować, co komplikuje leczenie. Okres inkubacji jest indywidualny dla każdego i wynosi od 20 do 140 dni. Wirus dostaje się poprzez transfuzję krwi od osoby zakażonej drogą płciową, a także w czasie ciąży lub przy użyciu niesterylnych narzędzi medycznych.

Choroba objawia się bólem po prawej stronie ciała, zmniejszonym apetytem, ​​nudnościami i gwałtownym spadkiem masy ciała. Badanie ultrasonograficzne i laboratoryjne badania krwi pomagają zidentyfikować zapalenie wątroby..

Koncepcja genotypu wirusa

Zdolność wirusa zapalenia wątroby typu C do mutacji pozwala chorobie na ciągłe wymykanie się przeciwciałom wytwarzanym przez organizm ludzki. Należy jednak rozumieć, że wirus w patologii nie jest jednym, jest raczej zbiorem różnych gatunków, które są podzielone między sobą według typów i podtypów. Wyodrębnienie czynnika sprawczego spośród wielu innych zgodnie z charakterystycznymi cechami nazywa się genotypowaniem zapalenia wątroby typu C. Jest to ważna analiza dla określenia szczepu i rozwiązania następujących problemów:

  • wybór techniki leczenia pacjenta.
  • mianowanie leków wysokospecjalistycznych.
  • obliczenie wymaganej dawki.
  • prognozy dotyczące leczenia choroby.
  • czas trwania terapii.

W sumie odczytuje się około 11 genotypów wirusowego zapalenia wątroby typu C, ale tylko sześć jest wyróżnionych przez Światową Organizację Zdrowia jako główne. Występują w różnych częściach świata. Genotyp 1b jest uważany za najczęstszy, jest trudniejszy do leczenia niż inne i wymaga stosowania schematu terapii bez interferonu. Drugie najbardziej niebezpieczne można nazwać 2a, które można znaleźć w Chinach i Japonii. W Indonezji częściej notuje się 10a i 11a, w Wietnamie 8a, 8b, 9a. W Europie wirusy są zwykle zgłaszane 2a, 3a, 1b, 2b.

W ciele pacjenta można jednocześnie wykryć kilka podgatunków, co komplikuje proces leczenia. Wynik terapii w dużej mierze zależy od terminowej wizyty u lekarza i prawidłowego doboru leków..

Odmiany podgatunków

Genotypy wirusa zapalenia wątroby typu C różnią się między sobą, co wynika z jego wysokiej mutagenności. Są klasyfikowane według alfabetu łacińskiego (małe litery) i zwykłych liczb. Każdy z nich ma swoje własne cechy i charakterystyczne różnice. Lekarze również traktują ich różnymi taktykami..

Podgrupa genotypu 1

Ta odmiana jest uważana za jedną z najczęstszych, ponieważ występuje w różnych częściach świata. Ale często nazywa się go japońskim, ponieważ najczęściej jest rejestrowany w tym kraju. Opis tego genotypu wirusowego zapalenia wątroby typu C będzie następujący:

  • Główną drogą zakażenia jest krew.
  • Zwiększona odporność na działanie różnych leków.
  • Przebieg leczenia jest tak długi, jak to możliwe.
  • Wysokie ryzyko ponownej infekcji, ponieważ rozwinięta odporność nie jest odporna.
  • Objawy obejmują nudności, senność, częste bóle głowy lub słabą koordynację z powodu zawrotów głowy..
  • Wysokie ryzyko zachorowania na raka lub inne powikłania.

Ważne jest, aby określić genotyp wirusa zapalenia wątroby typu C we wczesnych stadiach, aby wybrać skuteczną strategię leczenia. Jeśli wcześniej pokonywanie go było problematyczne, dziś medycyna oferuje różne sposoby.

Genotypy 2 podgrup

Gatunek ten charakteryzuje się zwiększoną podatnością na leczenie przeciwwirusowe. Ale niezwykle ważne jest, aby wybrać odpowiednią terapię w zależności od wieku patologii i charakteru jej rozwoju. Występuje rzadziej niż inne odmiany, pomimo rozpowszechnienia na całym świecie. Ten typ genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C występuje w Stanach Zjednoczonych, Australii, Azji i Europie. Ich charakterystyka będzie następująca:

  • Mała szansa na infekcję.
  • Łatwy w leczeniu, zwłaszcza jeśli zostanie wcześnie wykryty.
  • Ponowna infekcja jest mało prawdopodobna.
  • Niskie prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań, takich jak rak lub zwłóknienie.

Pacjenci z tym podtypem są leczeni w szpitalu. Warunkiem skutecznej terapii jest dieta, przestrzeganie codziennej diety i całkowita abstynencja od alkoholu..

Podgrupy genotypu 3

Trzeci typ występuje na całym świecie, ale najczęściej występuje w Australii, Azji Południowej i Europie. Jaki jest taki genotyp zapalenia wątroby typu C:

  1. Dotyczy głównie młodych ludzi w wieku 30-35 lat.
  2. Ma szybki prąd, dlatego uważany jest za jeden z najbardziej niebezpiecznych.
  3. Może szybko przejść do marskości wątroby.
  4. Występuje u około 70% wszystkich pacjentów.
  5. Wysokie ryzyko zachorowania na raka wątroby.

Schemat jest wybierany indywidualnie, ale ze względu na małą wrażliwość na terapię można przepisać dużą liczbę leków. Średni przebieg leczenia to 48-50 tygodni.

Ważne jest, aby wiedzieć! Terminowe genotypowanie zwiększa szanse wyzdrowienia. Około 90% pacjentów było w stanie całkowicie przezwyciężyć patologię na wczesnym etapie.

Najbardziej niebezpieczna forma

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest niebezpieczną chorobą, która prowadzi do poważnych powikłań, takich jak rak i marskość wątroby, dlatego nie należy lekceważyć żadnego z jej typów. Wielu jest zainteresowanych pytaniem, który genotyp zapalenia wątroby typu C jest najbardziej niebezpieczny. Eksperci uważają, że jest to 1b. Jest przekazywany w taki sam sposób, jak inne formy, ale ma wiele charakterystycznych różnic:

  • Głównym sposobem przenoszenia jest krew.
  • Dziś jest uważany za nieuleczalny.
  • Wysokie ryzyko ponownej infekcji.
  • Często prowadzi do rozwoju złośliwej formacji.

Za inną niebezpieczną postać uważa się 3a, ponieważ towarzyszy jej blokowanie naczyń włosowatych z powodu odkładania się w nich immunoglobulin. Jego charakterystyczną cechą jest pojawienie się objawów stłuszczenia wątroby.

Jak określić genotyp zapalenia wątroby typu C.

Polimeryczna reakcja łańcuchowa (PCR) pozwala na rozróżnienie typu wirusa. Odbywa się to za pomocą analizy ilościowej (miano wirusa). Lekarz przepisuje metodę bezpośrednio po postawieniu diagnozy i przed ustaleniem schematu leczenia. Jest przeprowadzany w celu rozwiązania następujących zadań:

  • Identyfikacja charakteru choroby i szacowana prognoza.
  • Ustalenie planu leczenia i czasu obowiązywania recepty na wybrane leki.
  • Podejmowanie decyzji o celowości biopsji tkanek chorego narządu.

Po analizie pacjent otrzymuje w ręce transkrypcję. Nie można tego zinterpretować samodzielnie, jest przekazywany lekarzowi prowadzącemu. Zazwyczaj wskazuje się tam następujący wniosek:

  1. „Nie znaleziono” - wskazuje na niewystarczające RNA do badań.
  2. „Wykryto RNA” - nie ma wątpliwości co do obecności wirusa, ale wpisanie go jest dość problematyczne lub w ogóle niemożliwe.
  3. „Zidentyfikowano RNA wirusa podtyp 1a / 2a / 3a…” - patogen został znaleziony we krwi, a jego typ określono z dużą dokładnością.

Ważne jest, aby wiedzieć! Metoda określania typu jest bardzo dokładna, ale zdarzają się przypadki uzyskania niewiarygodnego wyniku. Wynika to z naruszenia warunków przechowywania, nieprawidłowego transportu materiału lub jego zanieczyszczenia.

Wybór metody leczenia dla różnych genotypów

Po otrzymaniu pełnego opisu badań laboratoryjnych lekarz określa taktykę leczenia. Opiera się na wrażliwości każdego podtypu na działanie leków przeciwwirusowych. Kurs zazwyczaj oparty jest na interferonach. Dla nich podatność na różne genotypy jest znacząco różna..

  • Podgrupa 1 i 4 praktycznie nie reaguje na leki.
  • Typy 2 i 3 są skutecznie leczone ze złożonym efektem.
  • W przypadku 1c i 1a standardowy schemat leczenia jest uzupełniany inhibitorami proteazy.

W przypadku innych podtypów tradycyjnie przepisuje się kurs interferonu i rybawiryny. Czas trwania ustalany jest indywidualnie w zależności od wieku pacjenta, nadwagi lub cukrzycy, reakcji alergicznych lub patologii tarczycy. Rokowanie zależy w dużej mierze od stadium choroby. Kobiety są bardziej podatne na leki, niezależnie od genotypu, ale nadwaga jest poważną przeszkodą w wyzdrowieniu..

Nie wszystkie genotypy są równie dobrze podatne na leczenie, dlatego ich identyfikacja ma ogromne znaczenie na etapie diagnozy i wyboru taktyki. Każdy typ jest szeroko rozpowszechniony na swoim terytorium, ale obecnie poszczególne podtypy mogą zostać zakażone w dowolnym miejscu na świecie. Krew żylna służy do identyfikacji rodzaju wirusa. Badanie zwykle zajmuje trochę czasu, co pozwala lekarzowi szybko rozpocząć prawidłowe leczenie patologii.

Genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C i ich leczenie

Pytanie, czym różnią się genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C, niepokoi wiele osób - zarówno tych, u których zdiagnozowano taką diagnozę, jak i ich bliskich i znajomych. Rzeczywiście, problem z tą niezwykle poważną chorobą wątroby dotyka z roku na rok coraz więcej Rosjan. Postaramy się w przystępny i szczegółowy sposób wyjaśnić, jakie są genotypy wirusa tej choroby, jakie są ich różnice w określaniu, leczeniu, jakie są cechy terapii dostępnymi lekami.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C nie bez powodu nazywa się czułym zabójcą. Przez wiele dziesięcioleci może być niewidocznie obecny w organizmie, a człowiek nie ma o tym pojęcia: na razie nie ma objawów uszkodzenia wątroby. A wszystko dlatego, że wirus ma wyjątkowy „dar” ciągłej zmiany, odradzania się z nowymi parametrami, co czyni go silnym i agresywnym. Dowiedziawszy się, czym jest wirusowe zapalenie wątroby typu C, który genotyp jest trudniejszy do wyleczenia, można zrozumieć przyszłe perspektywy pozbycia się choroby..

Obecnie naukowcy wyróżniają jedenaście genotypów HCV - jego odmian genetycznych. To właśnie oryginalność genomu wirusa umożliwia jego rozróżnienie na typy i podtypy..

HCV to mieszanka kilku zmutowanych szczepów wirusów, które ciągle się zmieniają. Ta zdolność nadaje wirusowi szczególną witalność i zapewnia przejście choroby w przewlekłą.

Szeroka gama genotypów HCV na całym świecie sugeruje, że występuje on w ludzkim organizmie od niepamiętnych czasów. We współczesnej medycynie spośród 11 genotypów najczęściej wyróżnia się genotypy HCV: 1a, 1b, 2a, 2b, 3a. Są również podzielone na podtypy - łącznie 70.

Jeśli we krwi pacjenta znajdują się przeciwciała przeciwko HCV, kwestia wyjaśnienia jego genotypu staje się istotna. Pozwoli to dokładnie określić, jaki będzie schemat leczenia genotypów zapalenia wątroby typu C 1, 2, 3 i całej reszty.

Aby określić genotyp HCV, konieczne jest wykonanie procedury genotypowania, polegającej na zastosowaniu metody PCR. Ta metoda pomaga dokładnie określić genotyp wirusa przy użyciu konserwatywnych (niezmienionych) fragmentów genomu. Sukces leczenia choroby zależy od skuteczności i dokładności tej procedury..
Zwykle, aby uniknąć błędów w metodzie PCR, hepatolodzy przepisują pacjentom trzykrotne wykonanie tej czynności. Ta taktyka zapewnia najwyższą dokładność w określaniu genotypu HCV..
Również pacjentów bardzo interesuje pytanie: czy w przypadku rozpoznania wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 3 leczenie generyczne będzie skuteczne? A jak skuteczna jest terapia dla pozostałych genotypów wirusa? Chcemy natychmiast wyjaśnić i uspokoić odwiedzających naszą stronę internetową: leki najnowszej generacji przeciwwirusowe zdziałają cuda i leczą co najmniej 95% pacjentów z jakimkolwiek genotypem HCV..

1 (pierwszy) genotyp zapalenia wątroby typu C:

HCV typu 1 wykryto w dwóch genotypach - 1a i 1b. Ponadto najczęstszym i wykrywanym w przeważającej liczbie przypadków jest typ 1b. Często wywołuje najpoważniejsze konsekwencje dla wątroby: niewydolność i marskość wątroby, zatrucie wszystkich narządów i układów. To wirus 1b powoduje przejście choroby do stadium przewlekłego w 90% przypadków. Statystyki zauważają, że ten genotyp HCV może być najczęściej przenoszony drogą płciową. Przenoszenie wirusa 1b następuje również przez wstrzyknięcie, z transfuzją krwi, od chorej matki do dziecka po urodzeniu.

W ostatnim czasie, przy tradycyjnym leczeniu interferonem, tylko 50% pacjentów, u których zdiagnozowano ten genotyp wirusa, wyzdrowiało. Teraz sytuacja jest inna: genotyp 1 zapalenia wątroby typu C - leczenie generyczne może doprowadzić do co najmniej 96% wyleczenia.

Tabela skuteczności leczenia genotypu zapalenia wątroby typu C 1:

NarkotykiSkuteczność leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 1
sofosbuvir + daclatasvir96%
sofosbuwir + ledipaswir97–98%
sofosbuwir + welpataswir98%

1b Genotyp HCV - nazywany też japońskim - występuje wszędzie, jest wykrywany u prawie 80% pacjentów. Najczęściej występuje w przypadkach, gdy nastąpiła transfuzja krwi lub jej składników. Wirusowe zapalenie wątroby u pacjentów z tym genotypem wirusa charakteryzuje się opornością na leczenie tradycyjnymi metodami - z pomocą peginterferonów i rybawiryny. Co więcej, to właśnie ten genotyp był bardziej niż inne skłonny do nawrotów choroby po długim i uporczywym leczeniu. Dlatego pytanie, jak leczyć wirusowe zapalenie wątroby typu C, genotyp 1b, jest nadal niezwykle istotne dla setek tysięcy ludzi..

W obrazie klinicznych objawów HCV genotypu 1b bardzo często obserwuje się takie objawy, jak chroniczne zmęczenie, senność, niewyjaśnione osłabienie i zawroty głowy. Ten typ wirusa przyczynia się do znacznie większego prawdopodobieństwa wystąpienia złośliwego guza wątroby.

Typowe objawy

Pomimo tego, że objawy uszkodzenia wątroby 1b o genotypie HCV są bardzo rozległe i zróżnicowane, choroba rozwija się w określonych stadiach..

1. Ostry etap. Na tym etapie rozwija się obraz silnego zakaźnego działania wirusa na narząd, na który odpowiedzią jest ostry proces zapalny. Schemat leczenia zapalenia wątroby typu C 1b w tym przypadku zależy od tego, czy możliwe jest natychmiastowe rozpoznanie wroga na twarzy. A objawy mogą być wyraźnie wyrażone lub nieobecne: scena może zostać wymazana, prawie niezauważalnie, wyrażona tylko przez zjawiska astenowegetatywne (zmęczenie, osłabienie itp.). Ostry etap choroby w około jednej trzeciej przypadków kończy się wyzdrowieniem pacjenta, w pozostałej części przechodzi w przewlekły przebieg. Ten etap trwa około sześciu miesięcy..

2. Etap przewozu wirusów. Na tym etapie osoba nie ma wyraźnych objawów choroby, ale wirus zapalenia wątroby jest wykrywany w organizmie. Oznacza to, że leczenie pierwszego genotypu wirusowego zapalenia wątroby typu C jest odkładane do czasu pojawienia się oczywistych objawów choroby.

W przypadku samoleczenia wirus może zostać zniszczony przez siły odpornościowe organizmu, jeśli nie, nosiciel wirusa staje się źródłem infekcji. Ponadto, przy czynnikach wywołujących aktywację wirusa, taka osoba może sama zapaść na zapalenie wątroby. Ten etap trwa od sześciu miesięcy do kilku lat..

3. Etap utajony. Jest to najbardziej niebezpieczny i podstępny etap choroby, kiedy rozwija się w organizmie i nie daje żadnych objawów choroby. Może trwać latami, dziesięcioleciami, objawiając się wieloma ciężkimi chorobami pozawątrobowymi. Ważne jest, aby zwrócić na nie uwagę i zdiagnozować genotyp 1 wirusowego zapalenia wątroby typu C: leczenie generyczne jest bardzo skuteczne na każdym etapie choroby.

4. Faza kliniczna. Etap ten charakteryzuje się oczywistym i poważnym uszkodzeniem wątroby, występuje w różnym czasie - kilka miesięcy lub lat po zakażeniu lub przeniesieniu wirusa.

Lekarstwo jest możliwe!

Pomimo wszystkich poważnych konsekwencji dla organizmu, jakie ponosi wirus zapalenia wątroby typu C 1b, najnowsze leki przeciwwirusowe zapewniają wyjątkowo skuteczny efekt leczenia. Jego niezaprzeczalnymi zaletami są stosunkowo krótki okres leczenia - od 3 do 6 miesięcy, całkowite zniszczenie wirusa w co najmniej 96% przypadków, brak nawrotów i poważne skutki uboczne. I bez względu na to, czym różnią się genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C: leki nowej generacji skutecznie zwalczają wszystkie.

Hepatolodzy używają trzech algorytmów do leczenia choroby przy użyciu leków generycznych:

Schemat leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 1

Grupy pacjentówSchemat leczeniaCzas trwania leczenia
Genotyp 1a bez marskości wątroby,
wcześniej nieleczone
sofosbuvir + daclatasvir12 tygodni
sofosbuwir + ledipaswir12 tygodni
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni
Genotyp 1a z kompensacją
marskość wątroby, którzy wcześniej nie byli leczeni
sofosbuvir + daclatasvir12-24 tygodnie
sofosbuwir + ledipaswir12-24 tygodnie
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni
Genotyp 1b bez marskości wątroby,
wcześniej nieleczone
sofosbuvir + daclatasvir12 tygodni
sofosbuwir + ledipaswir12 tygodni
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni
Genotyp 1b z wyrównaną marskością wątroby, wcześniej nieleczonasofosbuvir + daclatasvir12-24 tygodnie
sofosbuwir + ledipaswir12-24 tygodnie
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni

2 (drugi) genotyp zapalenia wątroby typu C:

Genotyp 2 HCV, uważany za najłagodniejszą postać wirusa, charakteryzuje się mniej agresywnym i szybszym przebiegiem procesu zapalnego oraz większą wrażliwością na terapię..
Ten podtyp HCV występuje rzadziej niż inne genotypy wirusa i jest uważany za rzadki gatunek. Jest przenoszona w taki sam sposób jak inne: poprzez krew, od chorej matki do płodu, drogą płciową. W przypadku wykrycia genotypu 2 wirusowego zapalenia wątroby typu C jego leczenie zarówno tradycyjnymi, jak i nowymi metodami jest bardzo skuteczne.

Po wykryciu HCV genotypu 2 szansa na rozwój raka wątrobowokomórkowego u pacjenta jest minimalna. W trakcie terapii to właśnie ten szczep wirusa wykazuje maksymalną liczbę całkowicie wyleczonych - 100%, a nawrót choroby odnotowano u 1 pacjenta na 100.

Tabela skuteczności leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C genotypu 2

NarkotykiSkuteczność leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C genotyp 2
sofosbuvir + daclatasvir96%
sofosbuwir + welpataswir99–100%

W swoim rozwoju choroba zakażona gentip 2 HCV przechodzi przez dwa etapy:

  • utajony, bez objawów choroby z rozwojem procesu patologicznego,
  • kliniczne, gdy widoczne jest uszkodzenie wątroby i inne objawy.

Objawy choroby

Z reguły obraz zakażenia HCV genotypu 2 jest zasadniczo identyczny z pozostałymi odmianami wirusa:

  • wątroba się powiększa,
  • brak apetytu, nudności, wymioty,
  • zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie,
  • drażliwość,
  • zespół grypopodobny.

Chora wątroba również daje o sobie znać: błony śluzowe i skóra żółkną, zmieniają kolor kału i moczu itp..

Schemat leczenia genotypu 2 zapalenia wątroby typu C jest przepisywany przez lekarza prowadzącego. Terapia wirusowego zapalenia wątroby typu C genotypu 2 jest obecnie prowadzona za pomocą innowacyjnych bezpośrednich leków przeciwwirusowych wytwarzanych w Indiach. Hepatolodzy zwykle stosują jeden z dwóch algorytmów terapii:

  • sofosbuvir + daclatasvir,
  • sofosbuwir + welpataswir.

Druga opcja jest najkorzystniejsza, ponieważ według statystyk to on zapewnia 100% wynik terapii i całkowite wyleczenie pacjentów.

Schemat leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 2

Grupy pacjentówSchemat leczeniaCzas trwania leczenia
Genotyp 2 bez marskości wątroby,
wcześniej nieleczone
sofosbuvir + daclatasvir12 tygodni
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni
Genotyp 2 z kompensacją
marskość wątroby, którzy wcześniej nie byli leczeni
sofosbuvir + daclatasvir24 tygodnie
sofosbuwir + welpataswir12 tygodni

3 (trzeci) genotyp zapalenia wątroby typu C:

HCV typu 3 jest najczęściej wykrywane u pacjentów. Różnice w budowie genetycznej tej modyfikacji dyktują charakterystykę przebiegu choroby, objawy oraz sposób leczenia genotypu zapalenia wątroby typu C 3.

Trzeci typ HCV jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych na świecie, w tym w Rosji. Jest wykrywany u około jednej trzeciej pacjentów..
Cechy tego typu HCV to następujące czynniki:

  • najczęściej diagnozowany w Azji,
  • szybciej niż wszystkie inne genotypy wirusa powoduje zmiany zwłóknieniowe w wątrobie,
  • aktywniej niż inne szczepy wywołuje rozwój stłuszczenia (gromadzenie się komórek tłuszczowych w tkance wątroby),
  • wysokie miano wirusa i wysokie ryzyko zachorowania na raka,
  • Trzeci genotyp zapalenia wątroby typu C, leczenie komplikują ciężkie powikłania pozawątrobowe, na przykład krioglobulinemia (tworzenie się w organizmie szkodliwych immunoglobulin, które tworzą osad wraz ze wzrostem temperatury ciała, co ma szkodliwy wpływ na narządy i układy) oraz zapalenie naczyń (zapalenie ścian naczyń krwionośnych).

Objawy choroby w HCV typu 3 mają taki sam obraz kliniczny jak w przypadku zakażenia innymi genotypami wirusa:

  • ból w prawym podżebrzu i wątrobie,
  • powiększona wątroba,
  • objawy podobne do grypy lub SARS,
  • zespół astenowegetatywny,
  • nudności, wymioty, niechęć do jedzenia,
  • utrata masy ciała, wyniszczenie,
  • silny ból stawów,
  • swędząca skóra.

Tabela skuteczności leczenia genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C 3

NarkotykiSkuteczność leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 3
sofosbuvir + daclatasvir96%
sofosbuwir + welpataswir98%

Tradycyjna terapia to długotrwały cykl przyjmowania peginterferonu i rybawiryny, przy czym ta ostatnia jest szczególnie skuteczna w przypadku genotypu 3 wirusa. Mimo to leczenie charakteryzuje się poważnymi działaniami niepożądanymi, dlatego pacjentom trudno go tolerować. Aby zmniejszyć te zjawiska, przepisuje się równoległe przyjmowanie leków przeciwhistaminowych, leków adsorbujących, kompleksów witaminowych i leków poprawiających czynność wątroby. Również marskość wątroby, którą najczęściej wykrywa się w tym genotypie HCV, znacznie komplikuje terapię. Przy zmianach marskości wątroby skuteczność tradycyjnej terapii zmniejsza się o 30%.

W przypadku rozpoznania wirusowego zapalenia wątroby typu C o genotypie 3 leczenie generyczne charakteryzuje się najwyższą skutecznością, brakiem poważnych działań niepożądanych i stosunkowo krótkim czasem trwania leczenia. W naszej firmie znajdziesz certyfikowane produkty indyjskie, które dostarczane są do domów naszych klientów. Na życzenie klientów udostępniamy wszystkie dokumenty dotyczące pochodzenia i jakości leków generycznych. Ceny leków są oficjalnie zatwierdzane przez producentów.

Hepatolodzy jako najskuteczniejsze kombinacje leków nowej generacji stosują:

  • sofosbuvir + daclatasvir,
  • sofosbuwir + welpataswir.

Tylko lekarz prowadzący wybierze dla Ciebie najskuteczniejszy algorytm leczenia.

Schemat leczenia genotypu 3 zapalenia wątroby typu C